Column

Ik ben huisarts!

Huisarts? Dat werd ik na mijn laatste dag als aios. Een mooie vrijdag in juni en ik was alleen in de praktijk. Om vijf uur trok ik de deur achter me dicht en dat was dat. Ik ben huisarts!

 

Wat nu?

Als georganiseerd type had ik over die vraag van tevoren al nagedacht. Voorlopig ga ik aan de slag als waarnemer. Dan ben je dus zzp'er. Pittig, er komt van alles tegelijk op je af. Maar het is me gelukt. Nu werk ik twee dagen per week als vaste waarnemer in mijn eerste opleidingspraktijk en daarnaast twee tot drie dagen in andere praktijken die ik via de apps vind. Vastigheid voor twee dagen vind ik niet genoeg, want dagje hier, dienstje daar, dat is niet leuk werken. Je kent de praktijk niet, de patiënten niet, je bouwt geen band met ze op. En juist die dingen maken huisarts tot zo’n mooi beroep. Dus nu ben ik op zoek naar een tweede vaste praktijk. Zoeken gaat online, er zijn ontzettend veel sites en apps.

 

Terugkijkend

Ik vind de huisartsopleiding echt een heel goede opleiding. In het ziekenhuis ben je als aios een werkpaard dat maar door- en doorgaat. Een op de vijf aios heeft dan ook burn-outklachten! Bij ons mag je grenzen stellen en is persoonlijke ontwikkeling minstens zo belangrijk als kennis en ervaring in het vak opdoen. Elke dag een leergesprek, alleen met je opleider, over hoe het gaat, waar je tegenaan loopt. De gezellige en leerzame terugkomdagen, intervisie en supervisie. De huisartsopleiding maakt je niet alleen een betere dokter, maar ook een betere mens. Ik ben trots op de huisartsopleiding!

 

Tijdens mijn opleiding was ik jarenlang voorzitter van de LOVAH. Strijd leveren voor nog meer kwaliteit in de opleiding. We hebben bijvoorbeeld heel wat discussies gevoerd over het onderwijs in praktijkmanagement. We vroegen aandacht voor interprofessioneel opleiden en veiligheid. Als aios ben je kwetsbaar in de een-op-een-relatie met je opleider. Ik ben zelf als derdejaars ook ontkoppeld van mijn opleider. Het instituut ving mij goed op en steunde me 100 procent. Terwijl het voor een instituut niet makkelijk is een schaarse opleider kwijt te raken.

Ik heb wel eens gedacht: was ik maar gewoon kassameisje. Soms voel je de zware verantwoordelijkheid. Toen ik twee weken lang zelfstandig de praktijk moest runnen, overleden er zes patiënten in die periode. Onder wie een jonge man die suïcide pleegde. En ik had hem nog gezien op het spreekuur. Ik weet wel dat ik er niets aan kon doen, maar je voelt je toch schuldig. Dat zijn de twijfelmomenten.

 

Mijn toekomstdroom?

Ook al ben je klaar met je opleiding, je kunt je blijven ontwikkelen, van alles doen, van alles worden. Het is echt een speeltuin. Mijn toekomstdroom is een praktijk overnemen, samen met een vriendin. Ik ken haar door en door, we zeggen elkaar waar het op staat en ze is een goeie dokter. Onze praktijk staat liefst in een dorpje dicht bij Den Bosch, waar ik woon. Maar het allermooist is en blijft dat je als huisarts iets kunt betekenen voor je patiënten. Dat je voor een puber van 16 even wat informatie over paracetamol en ibuprofen op een briefje schrijft, en dat hij dan stralend zegt: "Ik ben nog nooit zo goed geholpen!" Dat maakt je dag.

 

Column Yvet Benthem, rondde in juni 2019 de huisartsopleiding in Eindhoven af.

Heb jij vragen over de opleiding of het beroep?

Laat het weten, wij nemen contact met je op