Column

Ja, ik heb het goeie vak gekozen!

"Jij bent zo sociaal, je zou een goeie huisarts zijn". Die feedback kreeg ik van verpleegkundigen op de IC toen ik daar werkte. Ik begreep dat, want huisarts worden zat altijd al in mijn hoofd.

 

Als huisarts sta je dicht bij de mensen, dat leek me mooi. Mijn mentor in het ziekenhuis zei: "Ja Marianne, ik zou zelf een heel slechte huisarts zijn. Maar jij houdt vast wel van die kneuterigheid." Klopt. Alleen… kneuterigheid? Dat vind ik niet. Het is ook gewoon een moeilijk vak. Je hebt heel weinig middelen – eigenlijk alleen je ogen, oren en handen. En een gesprek met je patiënt. Zekerheid heb je nauwelijks, dingen gaan soms ook vanzelf over.

 

Wijsheden

Maar ik heb mijn keus gemaakt. Ik word huisarts! Waar ik trouwens ook nog een banale reden voor heb: ik merkte dat je als arts-assistent wel heel veel tijd doorbrengt in het ziekenhuis. Terwijl er nog meer dingen zijn in mijn leven. Ik hou van bergsport en ik speel in een amateurtheatergroep. Is toch heel jammer als ik dat er niet naast kan doen?

Dus nu draai ik mee in een opleidingspraktijk in Geertruidenberg, Brabant. Superfijne sfeer, ik ben blij met deze praktijk! Voor mijn opleider is het de eerste keer, dus we zijn allebei nieuwelingen. De eerste dag weet ik nog goed. Maandag 3 september, spreekuur op de praktijk. Ik zit erbij (op een krukje) en kijk ernaar. Observeren, verder niets, dat is mijn opdracht. Mijn opleider zegt na het spreekuur: denk maar niet dat je de hele tijd op die kruk blijft zitten! Hij stort flink wat wijsheden over me uit. De hele dag door, daar lachen we om maar ik heb er ook veel aan. Zoals: wees jezelf en wees eerlijk. Of: trap niet in de valkuil van de patiënt willen redden. En hoe ga je om met ontevreden patiënten? Er valt zoveel te leren! (En by the way, wat dacht je van die kennistoets?! Moeilijk! Ik zie het maar als een uitgangsscore).

 

Sprong in het diepe

Visite lopen vind ik het allerleukst. Je ziet mensen in hun eigen omgeving, je leert de familie kennen. Sprong in het diepe: euthanasie bij een patiënt van eind tachtig en ik mocht erbij zijn. Interessant, maar ook lastig om je emoties erbuiten te houden. Ik hou 't in een film al niet droog! Dus toen het moment daar was, kwamen toch de tranen. Dat vond ik zelf vervelend, maar de familie vond het niet erg. Wel schoot het door me heen: hoe moet ik dat straks zelf doen? Schijnt anders te zijn als je de handelingen zelf uitvoert. Dus ik denk dat het wel goed komt. Dat je de patiënt en zijn familie kunt begeleiden bij zo'n bijzonder moment in het leven, indrukwekkend. Die menselijke kant is de mooiste kant. Dus ja, ik heb echt het goeie vak gekozen!

 

Column Marianne Mol, aios huisartsgeneeskunde Erasmus MC

 

Heb jij vragen over de opleiding of het beroep?

Laat het weten, wij nemen contact met je op