Column

Promoveren als huisarts. Waarom zou je?

Zonder twijfel de meest gestelde vraag door AIOS; een huisarts-in-opleiding die promoveert, waarom zou je?

 

Want tja, die opleidingsplek die is er al, verveling is bij de gemiddelde AIOS niet aan de orde, werk als waarnemer is (althans in deze regio) niets om je zorgen over te maken en er zijn maar weinig patiënten die het subtiele verschil tussen drs. en dr. zullen opmerken (ondanks dat het toch redelijk veel energie kost om die s weg te poetsen!). Maar toch, voor AIOS met een behoefte aan uitdaging en verdieping: het overwegen waard!

 

Na mijn afstuderen in 2013 ben ik begonnen als fulltime promovendus op het gebied van medisch-onderwijs (nog zo’n interesse die de wenkbrauwen doet stijgen). In 2015 heb ik gesolliciteerd voor een AIOTHO-plek om gelijktijdig met het onderzoek de opleiding te kunnen doen. Sindsdien leef ik in drie werelden; de klinische wereld, de onderzoekswereld, en de medische onderwijswereld. Ondanks de drukte en het gevoel altijd overal nét te weinig bij te kunnen zijn zou ik het voor geen goud anders willen doen! “Waarom?” denk je misschien. Nou; dat is eigenlijk vrij simpel. Zoals vele AIOTHO’s met mij, ben ik een bezige bij. Zowel opleidings-technisch als privé is mijn standaard reactie “Oh ja leuk! Doen we!”. Dit leidt meestal tot een volle agenda en soms een kleine paniekaanval, maar bijna altijd levert het leuke ervaringen op. Het combineren van de opleiding met onderzoek geeft mij de kans om naast de ‘dokter-rol’ ook andere interesses te kunnen verkennen. Zo is het opzetten/doorzetten van een onderzoeksproject een masterclass in regie voeren (mogelijk heeft dit een sterke relatie met de hoeveelheid professoren in je team, maar dat is een hypothese). Een stoomcursus assertiviteit (twee keer niet reageren op de mail is een vriendelijk telefoontje naar de poli). En een masterclass planning en organisatie (lees: dataverzameling van studie 3 gelijktijdig met data-analyse van studie 2). Zie het als een nerderige hobby.

 

In mijn geval is die hobby overwegend kwalitatief, dat houdt in dat mijn onderzoek zich niet of nauwelijks uitdrukt in cijfers (pluspunt: SPSS staat niet op mijn computer!), maar ik vooral veel mensen spreek of observeer. Dit heeft te maken met het feit dat onderwijs een sterke sociale en interactieve component heeft. Dit wordt snel duidelijk indien je bedenkt dat we vaak met 200 studenten in een college zaten; maar toch niet allemaal hetzelfde geleerd hebben van dat college. En juist het doen van kwalitatief onderzoek is voor mij de kers op de taart! Door het interviewen en observeren van arts-assistenten en specialisten (zowel huisartsen als alle andere specialismes) krijg ik de mogelijkheid om in keukens te kijken waar ik normaal niet kom. Daarnaast valt het me op hoeveel bevlogen collega’s er in de medische wereld rondlopen en hoe leuk het is om de verschillende visies op de zorg te horen en te bediscussiëren. Dit zorgt ervoor dat ik meer energie krijg van onderzoek dan dat het me kost, en promoveren niet alleen een project is, maar ook een manier om te ontdekken waar ik sta; zowel in de spreekkamer als binnen onze beroepsgroep. Een ander pluspunt is de mogelijkheid om op nationaal -en internationaal niveau mee te denken over de toekomst van de zorg, waardoor je ook nog eens leuke reisjes maakt. Het contact met kritische collega’s, zowel onderzoekers als medici, houdt je scherp en leert je je punt te onderbouwen en begrip te tonen voor andere perspectieven.

 

Nu denk je misschien dat in mijn ogen alle (huis)artsen moeten promoveren, maar het tegendeel is waar. Promoveren is alleen leuk indien je intrinsiek gemotiveerd bent, beschikt over een lange adem, interesse hebt in de wetenschap, en het leuk vindt om de ‘waarom’ vraag tot in den treure te stellen. Alle pluspunten van promoveren kun je ook op andere manieren bereiken en ze zijn zeker niet standaard inbegrepen bij een promotietraject! Toch geloof ik dat ‘we’ als academische huisartsen een belangrijke rol hebben voor de beroepsgroep in het kader van het optimaliseren van ons vak en het krijgen van erkenning (en financiering) voor het mooie werk dat we doen!

 

column van Lorette Stammen 2ste jaars aios, september 2017

Heb jij vragen over de opleiding of het beroep?

Laat het weten, wij nemen contact met je op