Column

Jeuk is niet leuk

Auckland, na 28 uur vliegen. Een andere tijdzone, een ander klimaat, andere natuur en vooral ook anders autorijden. Links. Niets voor mij, maar voor mijn vriend geen probleem. De camper en hij rijden links alsof ze nooit anders hebben gedaan. Het enige wat ik moet doen, is kaartlezen. Nog niet zo gemakkelijk voor mij als (blonde) vrouw… zou het dan toch waar zijn wat ze altijd zeggen? Maar goed, we rijden niet echt verkeerd. Al schiet de gedachte door me heen dat ik bijna liever thuis een patiënt tegenover me heb zitten, dan hier op te moeten letten in het verkeer. Al duurt die gedachte slechts een fractie van een seconde, het is de goden verzoeken…

 

Olifantspoot

Mijn wederhelft krijgt namelijk eerst last van bultjes op zijn linkervoet. En kort daarna van een niet te weerstane jeuk. Zo’n ontzettende jeuk dat hij er gek van wordt. Krabben helpt even, en daarna jeukt het nog veel erger. Inderdaad, jeuk is niet leuk. Een onrustige nacht volgt. Als ‘echte’ huisarts maak ik de dag erna uitgebreid studie van de bultjes. Die gaan nu ook gepaard met een enorme zwelling van de voet. Het lijkt wel een 'olifantspoot’. Hé, ik krijg opeens een beeld! Een zorgelijk beeld. Dus móet ik weten wat de aard van dit probleem is. Vlooien kan ik er niet van maken. Gewone insectenbeten al evenmin. Ik weet het eigenlijk niet. En dat frustreet me tot en met. Want ik wil geen gezichtsverlies lijden en ik hoop toch echt al een beetje meer te weten na mijn eerste jaar als huisarts. En ik wil mijn vriend van zijn probleem af helpen. Zodat we allebei weer lekker kunnen slapen.

 

Bekijks

Bij gebrek aan een diagnose besluit ik pragmatisch te zijn. Naar het voorbeeld van mijn opleider. We smeren anti-jeukcrème en wikkelen de dikke voet in een zwachtel van oude handdoek.Een bergwandeling zit er even niet in. Op de camping trekt mijn vriend veel bekijks met zijn voet. Een van onze buren komt polshoogte nemen. Hij is een local en weet ons direct te vertellen dat er sprake is van sand flies. Het kwartje valt dan ook bij mij. Natuurlijk! Sand flies! Een klein, harig en gemeen stekend Nieuw-Zeelands mugje. Arm vriendje… maar gelukkig geen diagnose waar niet overheen te komen is. De jeuk wordt na een dag of twee steeds minder en ook de bultjes en zwelling verdwijnen. Onze vakantie verloopt daarna vlekkeloos en bovenal gezond. Zowel het Noorder- als het Zuidereiland hebben we verkend. Prachtig! Mijn kaartleeskunst zorgt nog wel eens voor wat vriendelijk gemopper bij mijn vriend. Maar ik houd me wijselijk stil… Liever nog even genieten van de vakantie. En vooral niet het ongeluk over ons afroepen.

 

column van Henriëtte Koerts, tweede jaars aios, april 2014

Heb jij vragen over de opleiding of het beroep?

Laat het weten, wij nemen contact met je op