Column

Beschuit met muisjes

Als huisarts in opleiding gedurende de verloskunde stage ben ik 'ontheven' uit mijn functie als huisdokter en hou ik mij bezig met, logischerwijs, verloskundige taken. Deze zijn leuk en leerzaam maar het is voor mij geruststellend om te weten dat ik mijn huisarst taken mis.

 

Een verloskundige loopt net als een huisarts haar dagelijkse visites. Kraamvisites in dit geval. Er is aandacht voor zowel moeder als kind. Zaken als tepelkloven, het verloop van de borstvoeding, lichamelijke ongemakken, maar bovenal het nieuwe wonder wat zich kortgeleden heeft voltrokken, passeren de revue. Ik heb geloof ik nog nooit zo vaak in mijn leven beschuit met muisjes gegeten.

 

Doordat ik in deze stageperiode als het ware mag toekijken met de handen op de rug, geeft het mij inzicht in het gehele verloop van een zwangerschap. Van preconceptionele adviezen tot ondersteuning na de bevalling maakt het voor mij duidelijk welke impact een komst van een kindje heeft op een vrouw en haar partner. Hoe mooi de komst van een kindje ook is; het dagelijkse leven is even uit balans en moet zijn evenwicht weer zien te vinden. De huisarts komt officieel vanaf dag 10 na de geboorte weer in beeld. Ik weet nu hoe belangrijk het is dat de zorg vanaf dat moment ook gecontinueerd wordt. Zowel op fysiek als mentaal vlak is goede ondersteuning van belang.

 

Een van de lichamelijke ongemakken waar een vrouw mee kan kampen na een zwangerschap is een hemorroid, oftewel een aambei. In geval van een getromboseerde aambei wordt er verwezen naar de huisarts. Met de kaken op elkaar en de handen in de zakken kijk ik lijdzaam toe tijdens de kraamvisite. Niet mijn taak nu. Straks mag ik weer.  

 

column van Henriëtte Koerts, tweede jaars aios, januari 2015

Heb jij vragen over de opleiding of het beroep?

Laat het weten, wij nemen contact met je op