Filter op:   | Toon alles
Column

Spoken

  

De spoken in de huisartspraktijk

Via een collega aios ben ik getipt over een bijscholing dermatologie bij een van de huisartsenpraktijken in de regio. Patiënten van de poli dermatologie van het dichtstbijzijnde ziekenhuis zijn door hun eigen dermatoloog benaderd om deel te nemen aan de bijscholing.

Tien patiënten zijn bereid om zich nogmaals te laten onderzoeken, ditmaal door huisartsen en huisartsen-in-opleiding. In kleine groepjes lopen we langs de verschillende spreekkamers.

 
Daar sta je dan, als eerstejaars aios bij zeer ervaren huisartsen, en aangezien dermatologie niet mijn sterkste punt is stap ik met klamme handjes de spreekkamer binnen. Met een 3-tal huisartsen lopen we de verschillende spreekkamers af en beantwoorden de vragen op het quiz-formulier. Veel voorkomende huidafwijkingen zoals eczeem, pigment-vlekken en moedervlekken zitten achter de deuren van de spreekkamers. Maar er zijn ook was onrustigere stukjes huid; melanomen, plaveiselcelcarcinomen en Morbus Bowen worden aan ons gepresenteerd. De combinatie tussen aios en ervaren huisartsen blijkt al snel voordelen te hebben, de aios voor het gestructureerd beschrijven en de huisarts is van de snelle herkenning en geeft de handige tips aan de patiënt. Bij het nabespreken ontstaat een nuttige discussie en hoor je soms iemand een uitbundige ‘yes!’ roepen gevolgd door een beduidend zachtere; ‘oh ja natuurlijk’. Het wordt een gezellige en leerzame avond waarbij allerlei zeldzame en minder zeldzame huidafwijkingen de revue passeren. Enthousiast ga ik naar huis: kom maar op met die huidafwijkingen!

De dag na de bijscholing begint mijn eerste zelfstandige week. Ondanks het goede vangnet blijft het spannend, maar met de steun van de doktersassistentes zou alles goed moeten komen. Mijn eerste patiënt komt met een dermatologisch probleem. Mijn vertrouwen van gisteren is inmiddels al weer ver te zoeken. De patiënt laat mij een klein vlekje zien, het zit er al meer dan 1 jaar en lijkt een beetje eczeem-achtig. ‘Dat lijkt toch wel verdacht veel op Morbus Bowen’, denk ik bij mijzelf. Tot nu toe nog geen enkele keer gezien in de huisartsenpraktijk, en in mijn hoofd beschuldig ik mezelf van dermatologische spoken. Ik probeer de patiënt van gisteravond met de Morbus Bowen-laesie zo goed mogelijk voor de geest te halen en kan me niet aan de indruk onttrekken dat de overeenkomsten groot zijn. Ik leg patiënte uit waar ik aan denk, bespreek alvast eventuele behandelopties, maar voel me toch behoorlijk bezwaard als ik haar vraag om de week daarna terug te komen voor herbeoordeling in bijzijn van mijn opleider. Gelukkig vindt ze dat geen probleem. Een week later trekt mijn opleider dezelfde conclusie: hoge verdenking Morbus Bowen. Onder supervisie van mijn opleider verwijder ik het plekje in de hals en stuur het weefsel voor onderzoek op naar het ziekenhuis.

Een aantal dagen laten spreekt mijn opleider mij in de gang van de praktijk aan. De uitslag van het weefselonderzoek is binnengekomen en het is inderdaad Morbus Bowen. De snijranden zijn vrij en de dermatoloog complimenteert nog over de excisie. De patiënt hoeft niet meer naar het ziekenhuis. Met een glimlach loop ik mijn spreekkamer binnen, toch wel nuttig die bijscholingen!

 

 

(foto Morbus Bowen, bron www.huidinbeeld.nl) 

 

bowen b1b

 

 

column van Lorette Stammen 1ste jaars aios, juli 2016

 

 

 

en-jij-nieuw.png
Heb je vragen over de opleiding of het beroep? Laat het weten, wij nemen contact met je op.  lees meer >